Dit klinkt misschien bekend:

Je bent er altijd. Voor je kinderen, je collega's, je moeder die belt op een avond dat je eindelijk even niks had.  Je regelt, je vangt op, je denkt vooruit voor iedereen.

Je to-dolijst groeit sneller dan je 'm kunt afstrepen. En ergens in je achterhoofd fluistert iets: ik doe het niet goed genoeg.

's Avonds plof je moe op de bank. Met het idee: nu ga ik even rusten. Maar in plaats daarvan zit je te scrollen. Of kijk je iets wat je eigenlijk niet eens leuk vindt. Maar je hoofd staat al bij morgen.

Je hebt geen puf meer voor je partner of kinderen. Soms voelen ze zelfs als een last. En dat voelt rot. Want zo wil je helemaal niet zijn. Je snauwt sneller. Bent kortaf. En daarna voel je je schuldig.

En ondertussen blijf je ja zeggen. Tegen je collega die om een dienstruil vraagt. Tegen je leidinggevende met dat extra project. Voor je het weet sta je weer ergens voor ingeroosterd, terwijl je van binnen nee voelde. En thuis denk je: hoe kom ik hier weer onder vandaan.

Of je zorgt thuis voor iemand die jou nodig heeft. Een zieke ouder, een kind met extra zorg, een partner die het moeilijk heeft. Ook dat vraagt alles van je. En niemand die ziet hoeveel dat kost.

Je slaapt onrustig. Of wordt 's nachts wakker met een hoofd dat alweer doorgaat. Kleine dingen kunnen ineens te veel zijn.

En misschien merk je ook dat je lichaam aan de bel trekt. Hoofdpijn. Een gespannen kaak. Onrust in je buik. En als overgangsklachten erbij komen, helpt dat allemaal niet.

En toch denk je: ik moet dit zelf kunnen oplossen. Anderen lukt het toch ook? Je hebt het al geprobeerd. Een weekend weg. Een yogales. Een goed gesprek. Even lucht... en daarna gaat alles weer door.

Dat snap ik. En je hoeft het ook niet alleen uit te zoeken.